♪
[ćwierkanie ptaków]
[dzwoni dzwonek rowerowy]
-Oh! -Uważaj!
♪
Co to będzie, Eddie?
Dobra wiadomość czy zła?
Oh! [chichocze]
Oh.
- Dzień dobry, Chandler. -Dzień dobry, pani Harris.
-Jak się masz? -To mój szczęśliwy dzień dzisiaj.
-Tak samo jak każdego dnia. -[chichocze]
Dziękuję.
W porządku.
Dlaczego nikt nie zajął tego miejsca?
-Może zachowam to dla ciebie. -[chichocze]
W takim razie przesuń się.
[wzdycha]
Nie uwierzysz w to, Vi.
Najdziwniejsza rzecz właśnie się wydarzyło.
Myślę, że to znak.
Ada Harris, dlaczego ten twój mężczyzna
nie mogę skorzystać z postu jak wszyscy inni?
Niezbyt dobry pisarz, mój Eddie.
[chichocze]
♪
VI: Och! Tak zimno.
-Ktoś przyjdzie? -NIE.
-NIE? -Wszystko jasne.
[cicha rozmowa]
-[śmiech] -Och, dzień dobry, panie Newcombe.
Wstawaj jasno i wcześnie.
Obowiązki wzywają, pani Harris.
Ach, moja siostrzenica, Portia.
Och, jestem pewien, że jestem zachwycony.
-Poranek. -Poranek.
[śpiewający]: Och, och, panno Penrose.
[wydycha ciężko]
[szydzi]
Bomby daleko.
Czy nie jesteś strasznie wcześnie?
Minęło wpół do 1:00, kochanie.
NIE.
Chryste, moje cholerne przesłuchanie.
♪
[stękanie]
Oj, nie mam się w co ubrać.
Och, wyglądasz uroczo w czymkolwiek, kochanie.
Tam.
A co z tym?
Och, co zrobiłeś z moim... scenariuszem?
Oj, czekaj, czekaj. Wytrzymać.
Och, na litość boską.
Tam. Powodzenia, kochanie.
Dziękuję, kochanie.
Jesteś aniołem.
Co bym bez ciebie zrobił?
[chichocze]
-[żywa rozmowa] -[odtwarzanie muzyki]
VI: Cieszmy się!
[śmiech]
["Johnny B. Goode" przez Chucka Berry'ego grającego]
♪ Głęboko w Luizjanie blisko Nowego Orleanu... ♪
Cóż, jeśli tak nie jest wspaniała pani H
i jej wierny pomocnik.
Co mogę wam podać, drogie panie? To był szczęśliwy tydzień.
-Oh. -Dwa porto i cytryna.
Każdy tydzień jest szczęśliwy jeśli jesteś bukmacherem.
Nie mylisz się, kochanie.
Poproszę dwa porto i cytrynę.
Oczywiście, teraz mam twoje towarzystwo, jestem w koniczynze.
Myślisz, że rozumiesz nasze towarzystwo na jednego drinka, panie Archie?
Teraz są ci dwaj właściwym sędzią charakteru.
Oni cię lubią, Ado Harris.
Dlaczego trzymają się z tobą, skoro są tacy mądrzy?
Dlaczego się z nią trzymasz, jest taka opryskliwa?
Poznałem ją na pierwszej zmianie budowanie samolotów.
Nigdy nie miałem lepszego przyjaciela.
Kłopot z tym, ona zawsze mówi prawdę.
-[chichocze cicho] -Nie może się powstrzymać.
To straszna przypadłość.
W porządku, zachowujcie się, drogie panie.
Będę cię obserwować.
[odtwarza optymistyczna muzyka]
Wojna już dawno się skończyła.
Twój Eddie nigdy nie wróci.
Kontynuować.
[„Mały kawałek rocka” w reż Tereny Lincolna/Pat Reyford]
Tak.
♪ Mam dziewczynę, wygląda świetnie ♪
♪ Zawsze mnie przynoś whisky i wino ♪
♪ Śniadanie rano i kolacja wieczorem ♪
♪ Wszystko co robi, robi dobrze ♪
♪ A kiedy mówię: – Co chcesz zrobić? ♪
♪ Powiedziała: „Jest tylko jeden coś, czego od ciebie chcę” ♪
♪ Trochę skały, trochę bułki ♪
♪ Trochę skały
[zblakły]: ♪ Och, trochę rolki...
VI: „Szanowna Pani Harris,
„Proszę znaleźć w załączeniu rzeczy osobiste
„Sierżanta Edwarda Harrisa,
„odzyskany z miejsca katastrofy niedaleko Warszawy, Polska.
„W wyniku tego odkrycia
„Sierżant Harris jest teraz opublikowany...
„zabity w akcji,
„2 marca 1944 r.
„Proszę czekać dalsza komunikacja
z Centrali RAF-u Administracja."
Oj, Ada.
Bardzo mi przykro.
Powinienem był wiedzieć, że on...
Wróciłby do mnie gdyby mógł, wiesz...
tędy i owędy.
Dobrze...
to tyle.
Swobodnie i bez fantazji.
[chichocze]
♪
W porządku, kochanie.
Mam nadzieję, że było szybko.
Tęsknić za tobą. [pociąga nosem]
Nie, wieczorem, absolutnie,
ale nie śniadanie weselne.
No wiesz, pani....
Pani Harris, przepraszam. Czy mógłbyś po prostu...
po prostu weź to... [mruczy]
-Nie, to jest wymuszenie. -Oh.
Musisz wrócić i wyjaśnij im
że nie możemy sobie na to pozwolić.
Cóż, oczywiście to musi być szampan.
Ja-ja-ja... Przypomnij im że Charles jest ich posłem.
To musi być tego warte coś, co?
Tak. [chichocze]
Todle-pip.
Ten ślub będzie śmierć mnie.
Czy ma Pan dzieci, Pani Harris?
Koszmar wydatków od początku do końca.
Och, tak.
Biedny stary admirał Dant
musiał zrobić najwyższą ofiarę.
Wypływamy do Christie’s i łagodniejsze brzegi.
Pod każdym względem okropny człowiek.
A skoro mowa o rachunkach, Lady Dant,
Zastanawiałem się, czy ty może uda się ustalić...
Zaciskamy pasa już tak długo,
to cud wszyscy wciąż możemy oddychać.
[chichocze]
♪
[wzdycha]
♪
-LADY DANT: Czy to nie jest boskie? -Oh.
Przysięgałem, że nigdy nie postawię stopy na Avenue Montaigne,
ale co z weselem i „kiedy w Paryżu” i…
Moment, w którym spojrzałem na Ravissante...
-[szepcze]: Ravissante. -...Byłem zachwycony.
W kwocie 500 funtów.
500 funtów za sukienkę?
Cii, ciii, ciii. Panie Dancie.
Nie mam nic przeciwko przyznaniu się rzeczy były
trochę strasznie ostatnio, ale...
kiedy to założyłam...
...nic innego się nie liczy.
[chichocze cicho]
PAN DANT [woła]: Lotta?
PANI DANT: A teraz szybko to ukryj.
Jego Wysokość nie może tego widzieć
dopóki nie będę miał czasu pracować nad nim.
[drżąc]: Oh.
♪
[piszczy kran, woda przestaje płynąć]
♪
[wzdycha cicho]
Ravissante.
Przez Christiana Diora.
♪
[papier szeleści]
Noc, kochanie.
Poczta z południowego Londynu!
Wyniki sobotnie!
Wszystkie Twoje wyniki piłkarskie.
-Oh! - Poczta z południowego Londynu!
-Przepraszam. -Sobotnie wyniki!
Wszystkie Twoje wyniki piłkarskie.
- Poczta z południowego Londynu! -[wzdycha]
Wyniki sobotnie!
NARRATOR [przez radio]: Manchester United dwa,
Blackpool dwa.
Newcastle pięć,
Trzy z Liverpoolu.
Preston North End drugi,
Portsmouth dwa.
A teraz wracamy do reszty reportażu sportowego.
[Gra muzyka orkiestrowa przez radio]
[V jęczy]
[V wzdycha]
NIE! NIE!
Och, to mój Eddie.
To mój anioł.
Potraktowałaś mnie prosto, kobieto?
[chichocze]
[śmiech]: Wygrałem, Vi.
Wygrałem.
[obaj się śmieją]
[rytmiczne brzęczenie]
[krzyczy, śmieje się]
-[cholerny] - [mężczyzna krzyczy niewyraźnie]
Chcesz być dla niej miły.
Tylko jej nie ma i wygrał pule.
[śmiech]
Ada, co zrobisz?
[sapiąc]: Mam zamiar kupić sukienkę.
Coś ładnego na Taniec Legionów.
-Tak. -[V śmieje się]
Sukienka Christiana Diora z Paryża.
500 funtów.
[obaj się śmieją]
Ile wygrywasz?
[porywisty]
KUPIEC: Jeszcze jakieś bilety, proszę?
Dokąd, proszę pani?
Samotna, panno Violet?
Mhm. Żadnego sprzątania po żadnym mężczyźnie dla mnie.
[Chandler chichocze]
-Ach. - Dzień dobry, panie Newcombe.
Pani Harris, ja, uh...
Nie wierzę, że się spotkaliście moja siostrzenica, Samanta.
O nie, nie mam miał przyjemność.
Hm, panie Newcombe.
Jeśli znasz kogoś kto mógłby skorzystać z moich usług-- um...
może któraś z twoich siostrzenic?
Samanta, pani H duszę dyskrecji.
Nigdy by się nie domyślono, że nią była ale dla polerowania moich gałek.
Och, Gilesie.
-[Giles chichocze] -[wzdycha]
[dmucha ostro]
[„Na n'oublie rien” przez Juliette Gréco grającą]
[piosenka trwa ze śpiewem po francusku]
[nucimy]
♪
Dziękuję.
[niewyraźna paplanina]
[piosenka trwa ze śpiewem po francusku]
-[zdjęcia z aparatu] -[wydycha gwałtownie]
Oh. [chichocze]
[zdjęcia z aparatu]
[piosenka się kończy]
Przepraszam za przesłuchanie, kochanie.
Och, nie wiem, dlaczego się tym przejmuję.
„Za młody”. „Za stary”.
„Za wysoki”. „Za gruba”.
Masz rację, kaczki.
Mam dwadzieścia... trzy lata.
Jeszcze kilka lat, i wszystko się dla mnie skończyło.
Och, masz mnóstwo czasu.
Nie możesz sobie tego wyobrazić jak to jest, pani Harris,
zawsze trzeba się martwić o twoim wyglądzie.
VI: Hej, Kopciuszku, dlaczego przyniosłeś im szmaty?
Pójdę na bal...
kiedy się ubiorę.
Och, nadchodzą kłopoty przez duże „A”.
Cześć, Archie.
-Ada, ta sama dziewczyna byłem po. -[szczekanie psa]
-Co mogę dla ciebie zrobić, kaczki? -No nie ekscytuj mnie.
Wiesz, że mam podejrzany ticker.
[chichocze]: Och, precz z tobą.
Ma większe plany niż ty.
Widzę to.
Więc, czy miałbyś coś przeciwko? wyświadczając mi przysługę
i opiekować się Wiosna i lato?
[chichocze]: Ponieważ tam jest Cynthia
nie dokładnie najlepszy przyjaciel psa.
Kontynuować.
ARCHIE: Dziękuję.
Jesteś absolutną gwiazdą.
I wszystko z tobą w porządku.
C? W porządku, zaczynamy.
Potrząśnij tym ogonem, kochanie.
Tym właśnie jesteśmy, Vi.
Niewidzialne kobiety.
Mów za siebie.
[bierze głęboki wdech]
Widzą, że nadchodzę. ♪ Mhm!
[obaj się śmieją]
OBYDWA: Oh!
Proszę o wybaczenie, pani.
Milady, hm, moje konto.
zastanawiałem się jeśli mógłbyś się ustatkować.
Och, bardzo mi przykro, pani Harris.
Obawiam się, że zapomniałem wpaść do banku.
Ten ślub to koszmar.
[chichocze]: Wszyscy powiedzieli tak.
Och, hm...
nie miałbyś nic przeciwko czekaniu do przyszłego tygodnia, dobrze?
Cóż, rzecz w tym,
stało się trochę naglące bo muszę...
Och, czy to już ten czas? [szydzi, wzdycha]
Właściwie, pani Harris,
Obawiam się, że to zrobię musisz zmniejszyć swoje godziny pracy.
Zmniejszyć? N-Nie, proszę. Milady, proszę...
Cóż, wszyscy musimy oszczędzać w dzisiejszych czasach, prawda?
Przepraszam.
♪
[grzmot]
♪
[pies szczeka w pobliżu]
[kroki w oddali]
[pukanie]
VI: Wiem, że tam jesteś, kobieto, w ciemności i zimnie.
[chichocze]
Ze mną wszystko w porządku, Vi.
[V wzdycha]
Archie nas uwolnił do Białego Miasta.
O nie, mam to wszystko się naprawi.
-Ach-ach-ach-ach-ach-ach-ach-ach. -N-Nie. Nie, nie, Vi.
Vi... Och.
VI: Spraw nam trochę przyjemności.
-[dzwoni] -[wiwatujący tłum]
♪
- [niewyraźna paplanina] -[V chichocze]
[niewyraźne ogłoszenie nad PA]
AD: O, dobry Boże. Patrzeć.
To znak.
Masz dobrą wskazówkę?
ADA [śmiech]: Tak!
-Tak, mam! -[śmiech]
-Um... przepraszam... przepraszam... -ARCHIE [chichocząc]: Hej.
-Przepraszam. -Ada, masz ochotę na trzepotanie?
-Tak. -Co to będzie?
100 funtów za numer 6.
Aby wygrać.
Tonę?
Na miłość Mike'a, Ada, nie, odłóż to.
Nie. Numer sześć.
-Haute Couture, proszę. -Pies to worek kości.
To nie mogło wygrać z rakietą w dupie.
Powiedz jej, Archie.
Straciła swoje kulki.
Nie, to Haute Couture.
To znak. Jak mogłoby być cokolwiek innego?
Ada, dziewczyno, sam to robiłem długo, w porządku?
Znaki nie wygrywają wyścigów.
Nie, aż do dzisiejszego wieczoru. [chichocze]
Moje pieniądze są dobre.
Policz to, proszę.
Tak. [śmiech]
[niewyraźne ogłoszenie nad PA]
Tutaj.
Zaczynamy. To dobrze.
Och, mamy dobre miejsce. Prawidłowy.
♪
[szczeka]
-Oh. Życz mi szczęścia. -[śmiech]
-Och, Ada. - No dalej, Haute Couture.
[dzwoni]
[wiwatujący tłum]
[piszczy, śmieje się]
-Och, spójrz, ona prowadzi! -[Vi wstrzymuje oddech, śmieje się]
Pospiesz się!
-[piszczy] -Jest z przodu.
Pospiesz się! [bez tchu]
- [jęk tłumu] -[jęczy]
♪
SPIKER: To Mądry Hrabia,
Niebieska smuga i burzliwa zatoka.
A czy spojrzałbyś na to... Właśnie pojawiła się Haute Couture
obudziłem się i przypomniałem sobie po co tu przyszła.
[ogłoszenie ciąg dalszy niewyraźnie]
Cóż... [wzdycha]
Czapki z głów przed tobą, dziewczyno.
Poszedłeś na to.
Pójdę znaleźć pogotowie św. Jana.
Mogliby wypić trochę brandy.
Dla mnie.
Miałeś rację, Vi... wszystkie te pieniądze.
Mój Eddie wstydziłby się za mnie.
Zaraz wracam, co?
Nic złego z marzeniami, Ada, hmm?
Kiedy przyjechałem do Londynu,
ulice były brukowane z moimi marzeniami.
[wzdycha] Tym właśnie jesteś.
Jesteś marzycielem.
Zwykłe jak nos na twojej twarzy.
[lżejsze ruchy]
♪
[pukanie]
Poddaj się, Vi. U mnie wszystko w porządku.
CZŁOWIEK: Pani Harris?
Pani Edward Harris?
Chodzi o twojego męża.
AD: Usiądź, proszę.
Sierżant Harris nie został zgłoszony zaginiony w akcji
do 19 kwietnia.
Tak, to wtedy Dostałem telegram.
Jest dzień po jego urodzinach.
Ach, tak.
Cóż, jak już wiemy,
Lot Polo Lima 326 rozbił się w dniu 2 marca 1944 r.,
co oznacza, że ​​sierżant Harris został zapłacony
przez prawie siedem tygodni po jego śmierci.
Za, hm, sześć szylingów dziennie.
Czy po to przyszedłeś? mi powiedzieć?
Po całym tym czasie.
Że mój Eddie jest ci winien zapłatę?
Kiedy nigdy nie był winien ani grosza w jego życiu.
Kiedy odda swoje życie dla króla i kraju.
Masz nerwy.
Wchodząc do mojego domu, piję moją herbatę,
czernienie jego imienia.
-Um... -Ile chcesz?
Ile? A potem możesz odejść.
Myślę, że masz niewłaściwy koniec kija.
Och, prawda? Cóż, powiem ci
gdzie możesz wsunąć kij za minutę,
-jeśli nie będziesz uważał. -O cholera, nie. Ech, ja...
Jestem tu, żeby dać ci pieniądze, Pani Harris,
-nie-nie, żeby ci to odebrać. -Mam dość...
Co powiedziałeś?
T-Tak. Jasne.
Powinieneś był otrzymujący
a - renta wdowy wojennej od 1944 r.
Wychodzi całkiem pokaźna suma, uch, z tym małym odliczeniem.
O ile tego nie zrobiłeś ożenił się ponownie.
Och, poddaj się.
Może wrócił w każdej chwili,
Wyglądałbym jak prawdziwy Charlie.
-[chichocze] -Uch...
Dobrze...
[monety brzęczą na stole]
Myślę, że lepiej będzie, jak usiądziesz.
W końcu napij się tej filiżanki herbaty.
Hm, bez mleka.
VI: Ona nigdy nic nie zrobiła myliła się przez całe życie, proszę pana.
Trochę oszalała z powodu jakiejś sukienki,
ale teraz ma się dobrze.
POLICJANT: Nie ma się czym martwić.
-ADA: Och, cześć. -Pani. Harrisa?
Przyszedłeś mi powiedzieć Mam klejnoty koronne?
Nadal nie ma racji w głowie.
Prawie. Ten diamentowy klips podałeś--
chce właściciel aby dać ci nagrodę
– za bycie uczciwym obywatelem. -[śmiech]
Oh! Ona jest, proszę pana, uczciwy do winy.
Wejdź i napij się herbaty.
Nie przejmuj się, jeśli to zrobię. Dziękuję.
Och, daj spokój, Vi. Możemy unieść kolana.
ARCHIE: Oj, poczekaj na mnie.
I, uh, możesz chcieć aby rozbić bąbelki.
Masz innego szczęśliwy dzień, Archie?
Prawdę mówiąc, jestem i ty też.
Wiadomości rozchodzą się szybko.
Więc ten zakład, który postawiłeś o tym dwunożnym psie...
Och, tak, nie... nie martw się o to.
Doszedłem do siebie.
[chichocze]: Nie, szef tam był,
więc musiałem wziąć pieniądze,
ale dałem radę zatrzymać dychę.
Nie powinieneś był tego robić, Archiego.
Mogłeś mieć kłopoty.
Wszystkie bilety, pani Harris?
Och, przepraszam, nie zdawałem sobie sprawy miałeś towarzystwo.
Cześć. Co tu się dzieje?
-ADA: Och. -Na miłość Mike'a.
-Uh, do zobaczenia później. -ADA: Uh, nie, Archie, Archie.
Możesz po prostu daj mi chwilę?
-To-to osobiste. -[Vi gwiżdże]
-To czajnik dzwoni? -Ach, racja.
[drzwi zamykają się]
Co się dzieje? Coś na rzeczy?
To długa historia.
Co mówiłeś?
Więc wziąłem twoje pieniądze
i załóż to na pewną rzecz w ostatnim wyścigu.
I, hm...
...zwrot stawki i trochę więcej.
Och, n-nie, Archie, nie mógłbym.
-I... -To twoje pieniądze. Weź to.
Nie mogę tego zatrzymać, kobieto.
PC Plod tam by to zrobił moja licencja. Pospiesz się.
[śmiech]
Obiecaj mi tylko taniec przy Legionie.
Dziękuję, Archie.
Jestem zobowiązany.
Kurwa.
[chichocze]
[brzęk samolotu]
Czy lecimy?
[dzwoni domofon]
Stewardesa: Jest nam niezmiernie przykro,
panie i panowie.
Wygląda na to, że wystąpiła usterka z jednym silnikiem.
Będzie lekkie opóźnienie
podczas gdy my próbujemy i napraw problem.
Opóźnienie?
Jak długo?
Muszę tam być i z powrotem za jeden dzień.
♪
[chrapie cicho]
[wzdycha, szepcze]: Boże.
[wzdycha]
Paryż.
♪
- [niewyraźna paplanina] -[trąbienie klaksonu]
Jasne, Paryż, nadchodzę.
To całkiem stary spacer.
[dudnienie ruchu ulicznego]
- [mężczyzna kaszle] -[Ada wącha]
[gwizdek pociągu]
[ogłoszenie w języku francuskim nad PA]
Oh. Hmm...
bonjour.
Przepraszam?
[śmiech]
[mężczyźni się śmieją]
Hej.
AD: Dziękuję. Tak.
Um, przyszłam kupić sukienkę.
Od Diora.
-Diora? -[wszyscy mamroczą]
Ach, oui.Ja też.
[śmiech]
Czy to daleko... Dior?
Och... [wzdycha]
20 minut.
Uh, ale kiedy już napijesz się wina, dwie godziny.
[śmiech]
Odprowadzę cię tam.
[beka]
Jutro rano, co?
O nie, nie, dziękuję.
Nie mogłem, nie.
[mruczy]
[chichocze]
[mężczyźni się śmieją]
No dobrze, kontynuuj. [śmiech]
Och, cholera. [śmiech]
[śmiech]
♪
ADA: Dlaczego to wszystko bzdury na ulicach?
MICHEL: Wielki szef oszukuje...
[mówi po francusku]
-Robotnik, tak? -Tak, tak.
Pracownik mówi: „Nigdy więcej”.
Śmieciarze strajkują?
Ach, tak.
Teraz cały Paryż, uh, pachnie, ech...
[pociąga nosem]
...ech, jak ja. [śmiech]
[śmiech]
Boże.
Jesteś szlachetną kobietą.
I pamiętajcie, we Francji, robotnik jest królem.
♪
[szmer tłumu]
-[chrząka] -Och, panienko!
Wszystko w porządku, kochanie?
-Zraniłeś się? -NIE. Przepraszam.
Dziękuję.
-Jesteś pewien? -Tak.
Oh.
Chybić?
Chybić!
[szmer tłumu]
-[drzwi zamykają się] -ADA: Nie, panienko.
Ooch-och! Chybić!
Chybić?
Proszę bardzo.
Jeszcze raz, ratujesz mnie, madame.
- [chichocze]: Och. -Przepraszam. Jestem bardzo spóźniony.
-Oh. -Dziękuję.
Wszystko w porządku. Pod warunkiem, że jesteś w jednym kawałku.
[chichocze]
Ooch.
♪
Och, uch...
♪
Oh. Przepraszam, kochanie.
-Gdzie znajdę sukienki? -[wzdycha cicho]
Obawiam się, że tak zły adres, madame.
Zadzwonię do kogoś żeby pokazać ci drogę.
-[dzwonienie] -ADA: Nie. Nie, nie.
Przepraszam. Jestem-jestem... Jestem po sukience.
Jeden z nich za 500 funtów.
Proszę, jeśli możesz poczekaj tutaj,
ktoś będzie do ciebie uczęszczał bezpośrednio.
[cicha rozmowa]
Teraz, trzymaj się. Przepraszam.
Madame, ja byłem tu pierwszy, przed którymkolwiek z tych wydarzeń.
Nie słyszałeś o kolejkach?
Przepraszam. Słuchaj, przepraszam.
-Proszę. -Jestem... Nie jestem osobą, która robi zamieszanie,
ale skąd pochodzę,
sklepikarki są zadowolone służyć.
-Dziewczyny ze sklepu? -[lekki śmiech]
Ta pani życzy kupić sukienkę.
Skieruj ją do odpowiedniego sklepu.
Iść.
Proszę, pozwól mi cię odprowadzić.
Nie, nie, nie, nie, nie, poczekaj chwilę.
Przebyłem mile.
Zaoszczędzony każdy grosz szorowanie podłóg
i nie wiem co żebym mogła kupić tę sukienkę.
Suknia Christiana Diora nie jest za grosze.
Prawidłowy.
Jeśli myślisz Nie mam pieniędzy...
Tam.
Och, la l.
-Jesteś panem Diorem? -[chichocze]
Och, och, nie, Jestem pan Fauvel, księgowy.
Pozwól, że pomogę Ci z...
Przepraszam, chere madame, ale byłby to dla mnie zaszczyt
aby umożliwić Ci obejrzenie kolekcji jako mój gość.
Proszę bardzo.
Merci.
Zrobimy to?
Oh. [chichocze]
[chichocze nerwowo]
[chichocze]
♪
To jest tutaj.
Dziękuję.
[klaszcze i ucisza]
Kiedy zobaczysz suknię, którą chcesz,
możesz pisać numer tutaj.
Oh. [chichocze]
[odchrząkuje delikatnie]
[wąchanie]
Och, po prostu podziwiałem swoją dziurkę od guzika.
Oh.
-To Louise Odier. -Ach?
Tak, to piękne. Właściwy zapach.
Jesteś koneserem róż?
Mój mąż Eddie pracował w Covent Garden,
targ kwiatowy.
Zawsze przynosił do domu drobiazgi, wiesz.
[chichocze] Róże są moimi ulubionymi.
Szukasz sukienki dla żony?
Ooch. Szczęśliwa kobieta.
Moja żona nie żyje.
Och, przepraszam, proszę pana.
Moje niezdarne chodaki.
Mój Eddie i w ogóle.
Och, hm...
Ale tak, uh, moja żona i ja przyszliby tu razem.
Lubię oglądać piękne ubrania.
I oczywiście piękne kobiety.
[chichocze]
[Ada pociąga nosem]
- [gra cicha muzyka orkiestrowa] - [chichocząc]: Och, zaczynamy.
[chichocze]
[oklaski]
Ooch.
[szmer tłumu]
Och, to cudowne.
[wzdycha] Och.
[oklaski]
[drżąc]: Och, spojrzysz.
[oklaski]
Och, to cudowne.
[wzdycha]
[Małgorzata mówi po francusku]
MARGUERYTA: Wenus.
-Jaki to numer? -73.
-Vénus.Tak. -73. Wenus.
♪
-Jaki to numer? -89.
Pokusa.
Och, tak.
[cicha, niewyraźna paplanina]
♪
[podekscytowana rozmowa]
Brawo!
Kim jest ten facet?
Cóż, to jest mistrz samego pana Diora.
Kontynuować.
-Wygląda jak mój mleczarz. -[śmiech]
[cicha rozmowa]
Cóż, powodzenia, madame.
Mam nadzieję, że znajdziesz czego szukasz.
No cóż... [chichocze]
Tutaj.
Nie chcesz go zachować?
Tak, to jest piękne. Dziękuję.
Zaczarowany.
Nie przejmuj się mną.
-Tak, madame? -Oh.
Czy dokonałeś wyboru?
Tak. Hmm... [śmiech]
Numer 89, proszę. Pokusa.
Oczywiście.
-Twoje imię, proszę. -Harrisa.
Pani Ada Harris.
Przepraszam, madame.
-Przepraszam-moi. -Och, tak.
-Ach. -Oh. Ta-da.
Madame Harris, żałuję...
Cóż, jest trudność z Pokusą.
Wydaje się Żąda tego Madame Avallon.
Jak to w takim razie jest z pracą? Masz tylko jedną sukienkę?
Przepraszam. Madame kładzie nacisk na wyłączność.
Madame Avallon jest jedną z nich naszych najbardziej oddanych klientów.
A jej mąż jest znany jako „Król śmieci”.
Ale byłoby nam bardzo przykro, gdyby miałeś opuścić Maison Dior
bez zakupu.
I ty też napisałeś numer 73 na Twojej karcie.
-Oh. -Wenus.
Tak, nigdy nie myślałem o niczym mogłoby być piękniejsze.
Nie, dopóki nie zobaczyłem Temptation.
Doskonały wybór, proszę pani.
Tak. Ile to jest?
Wenus 600 000 franków.
ANDREÉ: 430 funtów.
Zawiń to. Mam samolot do złapania.
- I tak jestem spóźniony o jeden dzień. -[André jąka się]
Och, nie możesz mieć tej sukni.
Och, nie mów mi kogoś chce tego na wyłączność i w ogóle.
Proszę pani Harris, każda sukienka jest wykonana
i dopasowywane indywidualnie dla klienta.
Tak, to jest haute couture.
Oczywiście będziemy reprodukować Wenus, dokładnie tak, jak to widziałeś,
ale rzecz w tym, że...
Zrób mi jednego?
Jak długo to zajmie?
Cóż, co najmniej dwa tygodnie.
Ooch. Co najmniej.
Niezbędnych jest kilka elementów mocujących.
Co, zostaw moich ludzi na dwa tygodnie?
Znaleźliby kogoś innego i wtedy wyszedłbym na ulicę.
[wzdycha] Wite, wita, w takim razie na lotnisko.
Nie wybaczyłbym sobie jeśli spóźniłeś się na lot.
-Co, bez mojej sukienki? -Przepraszam-moi.
Być może istnieje przyjaciel, do którego możesz zadzwonić?
Ktoś, kto może Ci pomóc ze swoim sprzątaniem.
Cóż, uh, jest Vi,
ale wystawiłem jej cierpliwość na próbę wystarczy i tak.
W każdym razie nie rozmawia przez telefon.
Uh, moglibyśmy ją wysłać telegram.
Uch, pani Harris,
hm, to mogłoby być możliwe zachęcać
krawcowa i krawcowa pracować trochę szybciej.
A Madame Vi mogłaby cię o tym poinformować może na tydzień?
Dobrze...
jesteś miły, ale nie mogę.
Tak czy inaczej, nie mam gdzie się zatrzymać.
Będę musiał to przegapić.
Moja siostra jest nieobecna.
Gdybyś... zaakceptował, hm,
mógłbyś zostać u mnie, uh, w pokoju mojej siostry.
Jesteś prawdziwym aniołem, prawda?
To będzie dla mnie przyjemność.
Um, możemy mieć twoje pomiary wykonane na raz.
N'est-ce pas, madame Colbert?
Chodź, madame Harris. Przychodzić.
-Oh. -Musimy być szybcy.
S'il vous plaît.
Oh. [chichocze]
-Brawo, madame. -Brawo.
[chichocze]
-Proszę, pani. -Oh.
Nie rozumiesz tego całego hoo-ha
kiedy kupujesz sukienkę w dół Woolworths.
Cóż, mogę ci opowiadać takie rzeczy
nie zdarza się tutaj też codziennie.
Ach, pani kto musi mieć jej sukienkę...
[mówi po francusku]
Proszę, twój płaszcz.
Oh.
-Et le kardigan. -Tak, ja Cardy.
Dziękuję bardzo.
Oh.
Madame ma proporcje modelu.
[chichocze]
Model kolei, raczej.
[śmiech]
Jeden z krętych kawałków.
[śmiech trwa]
Och, dziękuję.
Dziękuję bardzo.
[wzdycha]
Pani?
Oh. [chichocze]
Czy mogę cię podwieźć?
No cóż, jeśli to nie kłopot.
NIE.
Uh, idę do pana Fauvela.
18-tego, tak. To proste.
-Och, wybacz ten bałagan. -Oh. [chichocze]
Czy jest twoim przyjacielem, Panie Fauvel?
Nie. Nie, znam pana Fauvela
tylko jako dłoń to podpisuje mój czek.
Oh. [śmiech]
Oh.
[powoli]: L'être et le néant.
To jest, uh, „Być i nie być”.
Lubię się zwijać z soczystą tajemnicą.
[obaj chichoczą]
♪
Och, spójrz, jest Wieża Eiffla.
Och, to cudowne.
[niewyraźna paplanina]
Oh. [śmiech]
Taka jest opera.
Czym mogę służyć z bagażem?
[szydzi] Jeszcze nic.
Oh. To już coś, prawda?
Ooch.
Nie sądzę, żeby jego siostra o tym wiedziała gdzie jest mop.
Musi być szufelka i gdzieś się szczotkuj.
Natasza: Uch...
Oh.
Och, nie muszę to zrobić, kochanie.
Musisz mieć lepsze rzeczy do zrobienia.
Nie, naprawdę nie.
Po défilé zawsze następuje
pewne uczucie pustki.
Oh.
W porządku, kaczki. [chichocze]
Oh. Acha.
-Teraz jesteśmy w interesach. - [obaj się śmieją]
ANDREÉ: Oh.
-Pani. Harrisa? -ADA: Cześć, kochanie.
ANDREÉ: Mademoiselle.
AD: Ona jest dobrą pracownicą.
Zawsze mogę cię znaleźć pracę, moja dziewczyno,
jeśli modelowanie nie wyjdzie.
[chichocze]
Nie, nie.
Oh! Oh! [stękanie]
[chichocze]
M-Pani. Harris ugotował obiad.
Wyglądasz, jakbyś mógł z dobrym, kwadratowym posiłkiem,
wasza para.
Cóż, Mademoiselle Natasza ma inne zajęcia.
Jestem pewien, że twarz Diora tak zawsze na imprezie lub premierze.
Jest wieczór towarzyski.
Pospiesz się. Grub wstał.
Oto jesteśmy.
Nie pozwól, żeby zrobiło się zimno.
-Smacznego. -Smacznego.
Ulubieniec mojego Eddiego.
Bądź jeszcze lepszy gdybyśmy mieli trochę sosu.
Um, a jak nazywa się to danie?
Ropucha w dziurze.
[chichocze]
Cóż za dużo książek, panie Fauvel.
ANDREÉ: Oh.
Natasza ma korek, tajemnica morderstwa.
Prawda, kaczki?
Powinniśmy mówić po angielsku.
Och, tak. Oczywiście.
Um, jestem zainteresowany nauką
ta panna Natasza czyta książkę
– przez francuskiego filozofa Jean-Paula Sartre’a. -Oh.
Autor prosi nas o rozważenie sprawa kelnera.
Czy kelner jest kelnerem, czy to tylko wyrażenie
kim jest kelner?
Hm, podobnie, czy jestem księgowym,
albo to jest to wrażenie zewnętrzne?
Hm, to Mademoiselle Natasza tylko najpiękniejsze,
najpiękniej boski Model paryski, czyli...
Albo jest inna osoba za fasadą?
Tak.
Czy pani Harris jest sprzątaczką?
czy jest tego więcej określić jej istnienie?
Wymaganie.
Jestem sprzątaczką z Battersea. Nie ma tam żadnej tajemnicy.
Nie, jesteś sprzątaczką kto marzy
z najpiękniejszej sukni na świecie.
Och, marzenia, co?
[śmiech]: Bóg jeden wie, co powie Vi
kiedy dostanie ten kwitnący telegram.
[wszyscy się śmieją]
[pukanie do drzwi]
ANDREÉ: Pani Harris?
Proszę, pomóż sobie do ubrań mojej siostry.
Och, dzięki, kochanie. U mnie wszystko w porządku.
ANDREÉ: Uch, nalegałaby.
Dobranoc.
Noc, kochanie.
Słodkie sny.
♪
[bierze głęboki wdech]
♪
-Och! -[śmiech]
Stój prosto, madame.
-Oh! [śmiech] -Nie, kochanie...
Nie ruszaj się. Dlaczego się ruszasz?
Przepraszam. Przepraszam.
[wzdycha] Księżniczka Małgorzata?
Och, lubię ją.
Trochę widać złośliwości w jej oczach.
Nasi wybitni klienci wymagaj od nas najwyższej dyskrecji.
To wszystko na dzisiaj.
Trochę tego to długa droga, prawda?
Co ją gryzie?
Cóż, tym bardziej okazały klienta, tym trudniej.
Ich życzenia muszą takie być zawsze zakwaterowani,
nawet jeśli to oznacza zaczynając od nowa.
-I nie płacą aż do dostawy. -Oh!
Jeśli wtedy.
Jest mnóstwo wynagrodzeń znaleźć.
Tkanina, warkocz, hafty, guziki
wszystko musi być najlepsze.
Na wszystkich ciąży presja:
o panu Fauvelu i rachunkach,
na Madame Colbert i szwaczki,
nawet na samego pana Diora, zawsze taka presja.
Cóż, nic dziwnego Pan Fauvel był bardzo zadowolony
żeby zobaczyć moją małą torebkę.
Cóż, prawdę mówiąc, Madame Harris, wszyscy się boimy
Dom Diora nie mogę dalej iść tą drogą.
♪
[mężczyzna mówiący po francusku]
COLBERT: Oui, monsieur.
[Colbert mówi po francusku]
Wszystko w porządku, kochanie?
Obudź się, obudź się.
Wzywają cię.
Oh.
Przepraszam.
-Jestem po prostu zmęczony. -Mhm.
Mógłbyś to zrobić z małym urlopem.
Robi mi to już moc dobra.
Tak, byłoby miło.
Sam nad morzem,
gdzie nikt...
Przepraszam.
-Muszę iść. Dziękuję. -Oh.
[rozmowa trwa cicho po francusku]
Dziękuję.
[ćwierkanie ptaków]
Jak ci się układało, madame?
Oh.
Cóż, jeśli tak nie jest mój stary kumpel, pan Rosebud.
Żałuję, że nie byliśmy właściwie wprowadzone.
Markiz Hypolite de Chassagne.
Ooch.
Ada Harris, wdowa po Battersea.
Kim jest ten fajny facet?
-To jest Nesquik. -Oh.
Dlatego ufam panu Diorowi spełnia pragnienia twojego serca?
Och, oni są zawsze tacy mili.
Luiza Odier. Zapomniałem imienia.
Och, muszę ci coś pokazać.
Proszę, nie będę cię zatrzymywać długo.
[Ada chichocze]
♪
Więc powiedz mi, jak się masz miło spędzasz czas w Paryżu?
[ćwierkanie ptaków]
[niewyraźna paplanina]
Moja żona uwielbiała Marché aux Fleurs.
AD: Mhm.
Przyjechaliśmy tutaj prawie do końca.
To już siedem lat.
Naprawiamy, ale nie zapominamy.
Kiedy wyświetlisz swoją sukienkę Dior światu,
- to będzie perfekcja. - [chichocząc]: Och.
Moja kumpela Vi uważa, że ​​jestem wariatem.
[Ada chichocze]
„Czego chcesz ta sukienka dla?
Kiedy to założysz?” [śmiech]
Och, nie kwestionuję twoje pragnienie
za suknię takiej jakości,
nawet jeśli tak jest tylko dla twoich oczu.
Nie, nie, wręcz przeciwnie Rozumiem.
Widzisz, taka róża jak ta
albo piękną suknię takie jak twoje,
oni... oni pamiętają te dni
kiedy byliśmy w pełnym rozkwicie naszej młodości.
Oi, nie skreślaj mnie jeszcze.
[obaj się śmieją]
-Och, po stokroć przepraszam. - [chichocze]: Och, nie.
Proszę, pozwól mi się zadośćuczynić.
Czy macie jakieś ustalenia na dzisiejszy wieczór?
[gra ożywiona muzyka ludowa]
Voila.
Och, dziękuję.
♪
Trochę szampana?
Och, tak, proszę.
Tylko kropla. [chichocze]
Dziękuję.
Teraz musisz spróbuj kawioru.
Oh. Prawidłowy.
-Dzięki. -Dzięki.
-Niezłe, co? -Mhm.
Och, cześć! [śmiech]
[obaj się śmieją]
Nie sądzę, żeby to było przebieranie się oszukam każdego. Czy ty?
[grająca groźna muzyka]
Cudowne dziewczyny.
Hmm. Wkrótce zobaczysz jak cudownie.
[chichocze]
-[gra muzyka jazzowa] -[okrzyki, brawa]
Och! Oh. Stały. [śmiech]
Kurczę, oni zarabiają na utrzymanie, one dziewczyny.
Przynajmniej kiedy sprzątam,
Nie muszę się uśmiechać i rozebrać się.
[obaj chichoczą]
Bonsoir, pani. Harrisa.
-Natasza. Cześć, kochanie. -[śmiech]
Cześć.
Bonsoir, mademoiselle.
-Chcesz do nas dołączyć? -No tak, proszę.
Z kim tu w takim razie jesteś?
Inwestorzy.
Uciekam, ale tylko na chwilę.
Wcale cię przy tym nie trzymają, cały dzień i całą noc.
Dla Maison Dior, to mój obowiązek.
MARKIZ: Ach, cóż, Dior to nie tylko suknie.
Chodzi także o elegancję i dekadencja
i savoir-vivre Paryża, I...
i ty, Mademoiselle Natasza, jesteś klejnotem
- tej korony Diora. -[Ada i Natasza chichoczą]
Cóż, wolałbym być w domu z książką.
AD: To zabawne, że tak mówisz.
Zostawiłem pana Fauvela w domu czytając książkę.
Nazywało się to...
"Wścibski"? Coś takiego.
-Mdłości? -Nie wiem.
Dlaczego toleruje dom mody
w porównaniu do jego świata Sartre'a i intelekt?
Cóż, myślę, że tak jego powody.
♪
Czy podoba ci się przedstawienie?
Tak, ten... ta na końcu, ona...
ona nie żyje dla mojej cioci Tildy.
Od tyłu.
[śmiech]
Cóż, to było cudowne, ale powinienem iść.
Dziękuję.
Och, tylko chwileczkę, kochanie.
Twoja grzywka.
Jest mała luka.
To wszystko.
Dokonałeś podboju.
Och, precz z tobą.
Masz odwagę podążać za swoimi marzeniami, Pani Harris.
-Brawo. -Oh.
Żegnaj, kochanie.
-Bonsoir. -Bonsoir, Natasza.
♪
- Jeszcze trochę szampana? -Och, tylko kropla.
[śmiech]: Mam przymiarkę o 9:30.
[markiz chichocze]
-[muzyka się kończy] - [wiwatowanie i brawa]
[pozytywna, perkusyjna muzyka gra]
♪
[muzyka cichnie]
[zegar tyka]
[syrena przechodzi]
[mężczyzna krzyczy w oddali]
[wzdycha, jęczy]
[mruczy]
[wzdycha] O Boże!
♪
-[trąbienie klaksonu] -Och, Gordonie Bennecie!
Och, och!
Oh! Oh!
Ostrożny!
-[pisk opon] -Och, och, och! [jęczy]
Oh!
[pisk opon]
[robotnicy krzyczą]
[drżące westchnienie]
Nie mogę w to uwierzyć.
[jęczy]
Przepraszam!
[sapiąc]: Przepraszam. Przepraszam.
-Tak mi przykro. -Nie, nie, nie.
To nie jest możliwe, zupełnie nie.
Nie, nie, nie, proszę, ja... Nigdy się nie spóźniam. I...
R-Naprawdę nie jestem. Nigdy się nie spóźniam. Przepraszam.
Wymagasz od nas, „Witaj, witaj, witaj”
ale nie masz szacunku.
Nie, tego nie da się zrobić.
Zupełnie nie.
Teraz odchodzę.
To się skończyło.
Nie, nie, nie, nie. Proszę, proszę, p-proszę, panie Carré.
Proszę, pani Colbert.
Panie Carré odmawia kontynuowania.
Co mogę zrobić?
AD: Nie. Nie, oczywiście, ja...
Nie, rozumiem.
[jąkający się]: Jasne, że tak. Ja robię.
[pociąga nosem]
Dior, to nie jest tylko suknia.
To jest...
To cała elegancja i-i bystry i tak dalej.
Wiem to.
Zobaczę, co da się zrobić aby zwrócić depozyt.
Nie, nie...
Ja-ja...
nie chcę... Nie chcę depozytu.
Prawy szampan Charlie, prawda?
Służy mi dobrze, żyć na wysokim poziomie.
Szanuję was, wszystkich.
Nieważne, co?
Dziękuję, kochanie.
Zawsze byłeś taki miły.
Madame Harris, czy by się pani tym przejęła żeby zobaczyć atelier
zanim wyjdziesz?
Ooch. [chichocze]
-Bonjour, panie. -KOBIETA: Bonjour.
Więc to pomieszczenie jest przeznaczone do krojenia.
-KOBIETA: Bonjour. -Poranek.
♪
Struktura mody.
♪
MARGUERYTA: Nieustrukturyzowana moda.
♪
[maszyny cicho grzechotają]
MARGUERYTA: Pasażeria.
MARGUERYTA: Plumassier.
MARGUERYTA: Broderie.
[Marguerite mówi po francusku, echo głosu]
♪
To nie szycie.
Robi się światło księżyca.
[chichocze cicho]
Czy poszłam do nieba?
[śmiech]
[śmiech ustaje]
[cicha rozmowa]
♪
[robotnicy krzyczą na zewnątrz]
Stałem przy Ramię pana Diora
dzień i noc przez dziesięć lat,
od czasu ujawnienia le maîtreunveiled jego pierwsza kolekcja.
Najmodniejsze kobiety na świecie
przyjdź na Avenue Montaigne.
Członkowie rodziny królewskiej i kurtyzany,
chudy, gruby, młody, stary, brzydki,
albo z pewnym je ne sais quoi. [chichocze]
Hmm.
Ale wtedy jesteś ty, Pani Harris.
Przez cały czas, gdy byłem reżyserem,
nigdy nie spotkałem ktoś taki jak ty.
[chichocze]: Oh.
W moim życiu, spotykasz różne rodzaje.
Jako dobry szef, Muszę uszczęśliwiać moich pracowników,
i ich życzenie jest uzupełnienie sukni.
[chichocze]: Oh. Jestem zobowiązany.
Więc wyświadcz mi uprzejmość odpowiedzi na moje pytania, prawda?
Tak.
Oh. Dno w górę.
[chichocze]
Dlaczego tu przychodzisz, Pani Harris?
Dowód, bogaty i utytułowany trzeba zobaczyć, podziwiać, skopiować.
Ale ta sukienka Diora że tak bardzo pragniesz,
gdzie to będziesz nosić?
Na balu w Operze Wiedeńskiej czy królowej Charlotte?
Czy będziesz to nosić do polerowania podłóg,
albo będziesz trzymać to zamknięte w Twojej małej szafie?
Zaprojektowano sukienkę Dior zadziwiać i zachwycać.
Jak to zrobisz, Pani Harris?
Ty... [chichocze]
Wybacz, że to mówię, ale jesteś nikim, niewidzialny.
Jak oddasz tę sukienkę życie, na jakie zasługuje?
To moje marzenie.
A moje pieniądze są równie dobre jak kogokolwiek innego.
Bien sur. Hmm.
Możesz kupić swoje marzenie, ale co z tym zrobisz?
[pukanie do drzwi]
-Oui, danie główne. -[drzwi otwierają się]
Pani Harris, to dla pani.
Ooch.
Od pana le Marquis.
[chichocze]: Oh.
Pragnie, abyś go odwiedził jutro na herbatę.
Le Markiz de Chassagne?
Ale... [chichocze] nie przyjmuje nikogo.
Ale jestem nikim, prawda?
[chichocze]
♪
Nigdy nie myślałem o miejscu jakby Dior miałby problemy.
Widziałam tę sukienkę,
i myślałem o snach i bajki.
[chichocze] Tak, jesteśmy jak bajka.
Piękne, ale nie prawdziwe.
Czy dzisiaj jest na to miejsce?
Och, potrzebujemy naszych marzeń.
Teraz bardziej niż kiedykolwiek.
Jeśli możesz to mieć, po co ci Dior?
Haute couture to marność dla nas i naszych klientów.
Prawdę mówiąc, nie sądzę Dom Diora może przetrwać.
Nie, kochanie, to byłaby tragedia.
Nie możesz do tego dopuścić.
No to mam pomysł
ale to wymaga nowy sposób myślenia.
Co? Bossy Boots przeszkadzają?
Pani Colbert, ona strzeże świątyni.
Wpuściła sprzątaczkę kup suknię Diora.
Rozmowy o pieniądzach.
Tak i wiesz, co tu jest napisane,
więc musisz to zrobić coś na ten temat.
Wiem, że możesz. Zawsze jesteś taki mądry.
Jesteś jedyny kto wierzy.
[klika językiem, chichocze]
- [wiwatowanie i brawa] -Co tu się dzieje?
Wygląda jak premiera.
AD: Och!
Och, ekscytujące. [chichocze]
Och, to Jean Fabre, gwiazda filmowa.
[doping]
Mm, a czy on o tym nie wie?
[obaj chichoczą]
[wiwatowanie, gwizdanie]
O, to Natasza! Oh!
-Natasza! Ooch-och! -Co robisz? Nie, nie.
-ADA: Natasza! -ANDREÉ: Nie.
Cześć.
Dobry wieczór, pani Harris.
Wyglądasz uroczo.
Dziękuję.
Bonsoir, panie Fauvel.
Bonsoir. Hmm, nie wiedzieliśmy byłeś, hm...
Właśnie przechodziliśmy.
Więc co wy dwoje robicie? tego wieczoru?
-ADA: Och, cóż... Och. -Natasza.
Natasza: Przepraszam. Ja-muszę iść.
Wspaniale było cię widzieć.
Och, tak. Ta-ta, kochanie.
[doping]
[kliknięcie kamery]
Myślę, że to tylko na pokaz.
Nie jestem tego pewien on jest typem małżeńskim.
Pani Harris, błagam,
ty-musisz przestać ta sprawa ze sprzęganiem
-zanim umrę z upokorzenia. -Oh...
Proszę. Wystarczająco!
W porządku. Nie jestem głuchy.
Oczywiście, że jestem zakochany z Nataszą.
To znaczy, kto nie jest?
Przykro mi, ale życie takie nie jest całe światło księżyca i filmy.
Dlaczego nie może tak być?
Spędziłem zbyt dużo czasu sam, pragnąc, żeby moje życie zniknęło.
Nie chcesz tego zrobić to samo.
Myślę, że pani Harris Twoje sny o romansie
bardzo pasuje do Paryża.
Wybacz mi, ale może to ty
który pragnie się zakochać.
Ty, który musisz uczestniczyć do własnego serca.
♪
ADA: No dalej, Eddie, powiedz coś, kochanie.
Spróbuj znaleźć jakiś sens tego, bo nie mogę.
[wzdycha]
To wszystko twoja zasługa.
Przychodzimy z gotowymi żeby zabrać twoją dziewczynę do Paryża.
[krótki śmiech]
Paryż.
Spotkać kogoś?
[nuci melodię]
Ach.
Zrobimy to?
♪
Dziewczyny w Diorze mówią: „Moja sukienka”. jest już prawie skończony.
Tak. Może jutro.
A wtedy będę... Wrócę do domu.
Tak, to urocze.
[chichocze]: Naprawdę, naprawdę urocze.
Tej śmieciowej pani witaj u niej.
[obaj się śmieją]
I tu jest ironia.
Monsieur Dior robi wykwintne wiersze dla pięknych kobiet
z okazji ich świeżość i perfekcja
tylko po to, żeby zobaczyć, jak zostali porwani przez stare śmiecie.
Takie straszne Pani Avallon.
Och, tak.
mając na uwadze, że oczywiście są tacy, którzy zachowują
pewne je ne sais quoi,
nieokreślony urok.
-[drzwi otwierają się] -Ach.
Pozwól, że ci przedstawię dzbanek angielskiej herbaty.
Och, po prostu praca.
Hmm. Mercy, Maria.
A teraz pozwalamy, aby garnek się zagotował.
-Czy to poprawna forma, tak? -To jest bilet.
Będę musiał cię zrobić na drutach przytulna herbata.
[obaj chichoczą]
Tak, z powodów które nigdy nie były dla mnie jasne,
Wysłano mnie jako sześcioletniego chłopca
do szkoły z internatem w Windsorze,
i to właśnie tam Nabrałem smaku herbaty
i ze wszystkich rzeczy angielskich.
Podczas gdy czekamy,
jest coś Chciałbym, żebyś zobaczył.
Proszę ze mną.
Tam.
ADA [chichocząc]: Oh. Oh.
Sześć lat, biedactwo.
Cóż, w domu nie było dużo lepiej.
Ale tak, cierpiałem.
Byłem słabym chłopcem, wiecznie prześladowany.
Oh. [chichocze cicho]
Wiesz, jak tylko cię zobaczyłem,
Poczułam to połączenie w moim sercu.
Nie wiem, może...
twój uśmiech, twoja dobroć, twoja...
twój angielski humor.
Wiedziałem, że mi przypomniałeś kogoś,
ktoś bardzo mi bliski, ale kto?
I dopiero wczoraj, gdy przeszukiwałem swoje wspomnienia,
czy zdawałem sobie sprawę, że istnieje osobą, która się mną opiekowała.
Jej życie było jedno niestrudzonej harówki,
a mimo to znalazła czas aby mnie pocieszyć i osuszyć moje łzy.
Nazywała się pani Maddox,
ale dzwoniliśmy do niej Pani Mops.
Tam. [chichocze]
Przypominam ci panią Mops?
-Ach, tak. - Sprzątaczka?
Pani Mops otarła moje łzy i znów wywołałam uśmiech,
tak jak pani, pani Harris, te ostatnie kilka dni.
Życzę mojej Delphine mógł cię poznać.
Widzisz, dajesz pocieszenie potrzebującym
nie pytając o nic w zamian.
Czy to prawda?
-Tak mnie widzisz? -[chichocze]
Widzisz, dlaczego tak jest połączenie między nami?
A teraz napijmy się ładnej filiżanki angielskiej herbaty, dobrze?
Nie, dziękuję.
Najlepiej będzie, jak się dogadam.
Oczekują mnie w salonie.
[jąka się]
♪
Małgorzata?
O co chodzi?
[robotnicy nadal krzyczą]
Wchodzisz.
O co ci chodzi? wypuścić te wszystkie dziewczyny?
Ooch. Wszystko w porządku, kochanie?
COLBERT: Nie byłoby to konieczne
gdyby pracowali za darmo, tak jak ty.
Potrzebują swojej pracy. Mają rodziny do wyżywienia.
Przepraszam-moi.
Tak, to bardzo smutne, ale to nie twoje zmartwienie.
Cóż, zobaczymy co z tym zrobić.
Proszę, madame, dotarłaś
w każdy kąt tego zakładu.
Teraz to podkreślam szanujesz naszą prywatność.
Hmm.
Dokąd idziesz, Pani Harris?
Aby zobaczyć się z szefem.
-Nie możesz. NIE. -No dalej, dziewczyny.
-COLBERT: Proszę. NIE. -Chodź za mną. Witam, witam.
[maszyny grzechotają]
Zaczynamy, dziewczyny. Pospiesz się.
Narzędzia w dół.
Chodź, stań za mną. Dołącz do nas.
Tak, mam naprawdę ważną sprawę dzisiaj praca.
-Och, wyglądasz uroczo, ale daj spokój. -Pani. Harrisa!
-Chodź i zrób to dla mnie. -Pani. Harrisa!
Musisz to natychmiast przerwać.
Nie masz pojęcia co robisz.
Och, tak, mam.
To się nazywa strajk.
[śmiech]
Jasne, drogie panie, chodźcie.
Podążaj za mną. Nie ma na to czasu, kochanie.
Oj! Nie trzeba pchać i popychać. Pospiesz się.
[André mówi po francusku]
Wstawaj, André. Jest co robić.
Pani Harris, błagam, nie rób tego.
To twoja szansa, André, i ile szans
-dostajesz w swoim życiu? -Nie, spójrz...
Panie Dior, dziesięć minut swojego czasu, proszę.
To wszystko, czego potrzebuje pan Fauvel aby uratować firmę.
Ja? Co ja-ja...
No dalej, zwierzaku. Możesz to zrobić. Opowiedz mu o swoim planie.
-Uch... -Kontynuować.
[wzdycha, jąka się]
Zamiast świata zbliżając się do Avenue Montaigne,
Dior musi wyruszyć w świat
z asortymentem towarów dostępne dla wszystkich.
Uh, perfumy, pończochy, luksus, który...
że zwykła kobieta stać.
Oui.
Co?
Och, prawda.
Powodzenia, kochanie.
♪
[zablokuj kliknięcia]
- [krzyczą pracownicy] -Merci.
♪
[odchrząkuje]
[wzdycha]
Ale dziś jest nowa kobieta,
nowoczesna kobieta kto wie, czego ona chce
i musi mieć możliwość jego zakupu.
Dzisiaj jest pani Harris.
[chichocze]: Oh.
Umowa Maître do naszego planu oznacza, że
daleko od utraty pracy, będziemy potrzebować więcej.
Wiele, wiele więcej.
[doping]
♪
KOBIETA: Brawo!
♪
Czy jesteś pewien? to jest właściwa ulica?
Musi być. To tutaj wysyłam jej czek co miesiąc.
Nie będzie w środku drobinka kurzu.
-Możesz postawić swoje życie. -[pies szczeka w pobliżu]
-ANDREÉ: To jest to. -[przepustki samochodowe]
NIE.
Zostaw mnie w spokoju.
Tylko słowo.
Dlaczego? przyznaję.
Zwycięstwo jest Twoje, Pani Harris.
Mój mąż-- został uszkodzony w czasie wojny.
Wymaga stałej opieki.
Które albo robisz, albo za które płacisz.
Nic dziwnego, że masz cały ten przód na ciebie.
Powiedz, co chcesz, proszę.
Pani, bardzo mi przykro że cię uraziłem.
Trzymam cię najwyższy szacunek i tak było
nigdy nie było moim zamiarem wymusić zmianę...
Przyszłość, którą opisujesz ma sens,
ale nie chcę w tym uczestniczyć.
ANDREÉ: Nie, proszę.
Nie wolno ci myśleć o wyjeździe.
Być może byłem za długi mój post,
zbyt długo niewidzialna kobieta za wielkim człowiekiem.
[chichocze] Rozmowa walki.
Idź, dziewczyno.
Nie jestem rewolucjonistą jak ty, pani Harris.
Po prostu chcę, żeby zostawiono mnie w spokoju.
Cóż, to... wszystko w porządku i elegancko,
i Pan wie, że na to zasługujesz,
ale wiesz, że to się rozpadnie bez ciebie, prawda?
Zaufaj mi, Widziałem to wielokrotnie.
Kiedy dama wstaje i wychodzi, ten pan nie wytrzymuje dziesięciu minut.
Jesteś potrzebny.
Teraz bardziej niż kiedykolwiek.
Kto jeszcze to zrobi trzymać wszystko na bieżąco?
[śmiech]: Ani André, ani Monsieur Dior.
Co mogłoby wiedzieć dwóch mężczyzn o tym?
Ty i ja, wiesz, jesteśmy dwoma groszkami w strąku.
Posprzątamy bałagan po wszystkich
i zrobić wszystko w ogrodzie cudownie.
To na nas polegają.
Oni nawet nie wiedzą, co robimy,
ale pewne jest jak jajka to jajka, bez nas,
wszystko idzie w górę.
[chichocze cicho]
Być może rozmowa wymagany le maîtreis.
Być może. [chichocze cicho]
A jutro, powiedz Nataszy, co czujesz.
Och, ale Mademoiselle Natasza opuścił Diora.
Wyjeżdża z Paryża.
Podobnie jak ty, pani Harris, pragnie podążać za swoim marzeniem.
Szukaj dalej, kochanie. Ona musi gdzieś tu być.
Ona odeszła. Tak będzie najlepiej.
Dostaniesz siebie
dobry klips wokół ucha za minutę, jeśli nie...
Wytrzymać.
Poczekaj chwilę. Ja wiem.
[wycie gwizdek pociągu]
Tutaj.
Oh.
[chichocze]: Oh. Pani Dior.
Wspaniały.
No cóż, sam nie jesteś taki zły.
[śmiech]
Uh, szukamy dziewczyny.
Um, ona jest... jest trochę zdenerwowana.
Hmm...
Jest modelką Diora.
-Och, Natasza. -Natasza.
To życie, to... to nie dla mnie.
AD: Nie, oczywiście, że nie.
Utknięty na piedestale,
paradował jak piękna lalka.
Każdy może zobaczyć dziewczyna tego nie chce.
Pani Harris ma rację.
To nie jest to, kim jestem.
Jak powiedziałby Sartre, y-czujesz, że jesteś skonfliktowany
pomiędzy être-en-soi et être-pour-soi.
Między „dla siebie” i „w sobie”.
EĘtre-en-soibeing tych aspektów życia człowieka
która obejmuje świadomość,
mając na uwadze fakty fizyczne są être-pour-soi.
Natasza: W takim przypadku
rzeczy by były czym nie są.
Wymaganie.
Rzeczy są tym, czym nie są,
i nie są czym nie są.
André, na litość boską, po prostu ją pocałuj.
Tak. Na litość boską, po prostu mnie pocałuj.
[mężczyźni chichoczą]
Hmm.
[chichocze]
[wzdycha]
Nie znalazłeś miłości w Paryżu, Pani Dior?
-O nie. NIE. -Oh. [chichocze]
Myślałam, że jest już za późno, Ale...
...teraz nie jestem tego taki pewien.
[obaj chichoczą]
♪
-[dzwoni dzwonek rowerowy] -[cicha rozmowa]
[turkot pociągu]
-Cześć, kochanie. -KOBIETA: Witaj, Ada.
[drzwi skrzypią]
[wzdycha]
[bieżąca woda]
[pukanie do drzwi]
- [głośne walenie do drzwi] -Oh. W porządku, w porządku.
Gordona Bennetta.
- [pukanie trwa] -W porządku.
[śmiech]: W porządku.
O, cześć, kochanie. Proszę wejść.
Och, dzięki Bogu, że wróciłeś.
No cóż, niedługo.
Chcesz filiżankę?
Nie ma czasu.
-To nagły przypadek. -Oh. Prawidłowy.
OK, cóż, głęboki oddech i powiedz mi, co się dzieje.
Nie mogę iść, ale jeśli nie...
Och, to takie ważne, żeby to zrobić dobre wrażenie, wiesz?
Ja robię. Komu próbujesz zaimponować?
Pan Korngold, producent.
Mam mu towarzyszyć w wielka kolacja w Café Royal.
-Och. -Wszyscy tam będą.
To bezcenna szansa.
Ale spójrz.
No cóż, tak, to trochę... jest trochę pognieciony,
ale możemy to wydusić z siebie w mgnieniu oka, kochanie.
-Nie martw się. -Nie, spójrz.
AD: Oh.
Och, kochanie. Tak, to nie wyjdzie
bez dobrego, długiego moczenia.
Nie jestem pewien satynie się to spodoba.
Nie masz innego?
Co byś powiedział na ta piękna niebieska sukienka?
-Jest u sprzątaczki. -Oh.
O mój Boże.
Umrę. [szlochanie]
W porządku. Chodź, teraz. To wystarczy.
Nikt nie chce tego słyszeć.
Ale ty nie rozumiesz.
Prawie wszystkie dziewczyny pana Korngolda stać się gwiazdami.
To moja szansa, żeby się podnieść z rutyny
i daj się w końcu zobaczyć. [szlochanie]
Cóż, bycie widzianym to nie wszystko, kochanie.
To jest dla mnie.
[Pamela płacze]
♪
[Pamela pociąga nosem]
Pospiesz się. Wstać.
To twój szczęśliwy dzień.
Co?
Dlaczego?
Bo myślę, że mogę ci pomóc.
Właśnie powiedziałeś, że nie możesz.
Nie mogę nic zrobić jeśli nie wstaniesz.
Prawidłowy.
Zdejmij ubranie. Możesz pożyczyć moją sukienkę.
[śmiech]
Nie bądź śmieszny.
Zrób, co mówię, i trochę mniej twoich bzdur.
No dalej, za ekranem.
PAMELA: Pani Harris?
♪
Oh.
Wyglądasz uroczo, kaczki.
Tylko bilet.
Jak minęła Twoja podróż? Powinienem był zapytać.
-Gdzie poszedłeś? -Oh.
Paryż. Tak, to było...
Powiedziałeś, że tylko zniknąć na jeden dzień.
Wszystko rozeszło się na kawałki bez ciebie.
To było magiczne.
To znaczy, wiesz jaki jestem schludny – normalnie.
Taki romantyczny.
Pani H.
Ty czarny koniu.
[chichocze]: Oh.
[trąbienie klaksonu]
Boże. To on.
Oh. Wiedział więc, gdzie przyjść?
Wiedziałem, że mnie uratujesz, kochanie.
Jesteś moją wróżką chrzestną.
[chichocze]
[grzmot]
[drzwi samochodu zamykają się]
AD: Cześć.
Pani Penrose?
[pociąga nosem, jęczy] Och.
[szydzi]
PAMELA: Szanowna Pani H,
Przepraszam za sukienkę, ale proszę się nie martwić.
Nic mi nie jest.
♪
Sprawdzałam swoją szminkę w lustrze
kiedy nagle Stanąłem w płomieniach.
[krzyczy]
Mógłbym się spalić na popiół
jeśli pomocny przyjaciel nie przyszedł mi na ratunek.
[klikanie kamer]
Pan Korngold mówi, że powinienem pozwać.
Pojechałem do mamy, żeby wyzdrowieć.
[dźwięk klawiszy]
♪
[wzdycha]
[drżący oddech]
[skrzeczą mewy]
♪
[pukanie do drzwi]
[pukanie trwa]
[szkło pęka]
[drzwi otwierają się]
VI: Ada?
Jesteś tam?
AD: Tak.
Przepraszam, Vi.
[stękanie]
[pies szczeka w oddali]
-[wzdycha] -VI: Poddajesz się duch, kobieto?
Chcesz nas przestraszyć na śmierć?
Och, w porządku, Archie?
Przykro mi z powodu twoich drzwi.
Ech, ona była, hm...
Najlepsze intencje i w ogóle.
Przyniosę trochę szklanki, dobrze?
Napraw go, będzie jak nowy.
Dziękuję.
Cóż, nie ma potrzeby powiedzieć słowo.
Jesteś sławny.
Przynajmniej sukienka, z której zrezygnowałaś wszystko, co można pójść i zdobyć, jest.
Dlaczego to dajesz do tej niedobrej dziewczyny, co?
Jesteś zbyt miękki, i to jest prawda.
To trzeba było zobaczyć.
To słuszne.
Och, Vi.
Nigdy nie miałam okazji go założyć.
Ani razu.
Och, Ada, kochanie.
Bardzo mi przykro, co?
Hej.
Nie potrzebujemy fantazyjnych sukienek.
Pójdziemy potrząsnąć piórem z ogona na Tańcu Legionu,
i wszyscy będą patrząc na nas.
Och.
Och, dzień dobry, panie Newcombe.
Cieszysz się na wakacjach, pani Harris?
Dziękuję bardzo.
Brakowało mi Twojego dotyku o tym miejscu.
Oh. [chichocze]
Czy wszystko w porządku?
Dzisiaj niezupełnie ja.
Nawet nie jestem pewien, kto to jest.
Mały kryzys egzystencjalny.
Paryż ci to zrobi.
Głowa do góry, pani H.
Nadchodzi rewolucja.
[gwiżdże „Marsylianka”]
♪
[wzdycha]
Czytałeś o dziewczynie
która się podpaliła w sukni Diora?
[chichocze] Upiorne Chyba chwyt reklamowy.
Co za strata.
Proszę przyjąć moja uwaga, lady Dant?
Będę wymagał pełnego i ostatecznego rozliczenie Twojego konta
do końca tygodnia.
Nie możesz mnie zostawić.
Kiedy te dni się skończyły możesz traktować ludzi jak szumowiny
i oczekiwać w zamian lojalności.
Tak. Dzień dobry, pani.
Proszę bardzo.
Bądź dokładny jak deszcz w mgnieniu oka.
[pukanie do drzwi]
-Więc kto to jest? - [pukanie trwa]
Pani Ada Harris?
-Podpisz tutaj, proszę. -Oh.
-Dziękuję. -Tylko chwilkę. Jest więcej.
Więcej?
[mruczy]
[śmiech]: Oh.
Czy jesteś pewien? To nie moje urodziny.
Ty jesteś Ada Harris?
Cóż, nie jestem tego pewien, albo.
[obaj się śmieją]
[wzdycha]
♪
[wzdycha]
♪
COLBERT: Chère Madame Harris,
Mamy nadzieję, że podróż powrotna do Londynu było przyjemnie,
ale zaniepokoiło nas zdjęcie widzieliśmy na stronach społecznościowych.
Wiedzieliśmy natychmiast to jeszcze raz
byłeś zbyt miły.
ANDREÉ: Wygląda na to, że to król śmieci
okradał swoich pracowników.
Georges! Georges!
ANDREÉ: Ponieważ jego majątek został zajęty,
Madame Avallon poniosła porażkę aby wziąć udział w jej ostatniej przymiarki
lub ureguluj rachunek dla jej sukni.
CARREÉ: Zatrzymaliśmy wszystko oczywiście Twoje pomiary
i szybko udało się zmienić to dla ciebie.
MARGUERITE: Jeśli trzeba wszelkie ostateczne korekty,
wiemy, że masz umiejętności zrobić to sam.
[śmiech]
ANDREÉ: Wszyscy zgodziliśmy się, że tak
przynajmniej mogliśmy zrobić.
Rozgłos przyniósł skutek w dużym wzroście zamówień.
MARKIZ: Bez wątpienia to zrobisz rozpoznajcie te kwiaty
jako Rozkosz księżniczki Małgorzaty.
Mamy nadzieję, że kwiaty będą Ci się podobać
i że zachowasz twoja nowa sukienka
z dala od otwartego ognia.
[cicha, niewyraźna paplanina]
NATASHA: Wysyłamy to do ciebie całą naszą miłością
i nasze najserdeczniejsze podziękowania.
DIOR: Od Christiana
i wszyscy twoi przyjaciele w Domu Diora.
[wzdycha cicho]
[chichocze]
[zespół gra optymistyczną melodię]
[cicha rozmowa, śmiech]
Śliczny. Dziękuję.
♪
[niewyraźna paplanina]
G-Miło cię widzieć.
-Do zobaczenia później. -W porządku.
Proszę bardzo, kochanie.
Zdejmij to.
-Dzięki. -Dzięki.
♪
[szmer tłumu]
Dziękuję, Vi.
Oj, Ada.
[V wzdycha i wzdycha]
Wszystko w porządku, Archie?
Nigdy lepiej.
S-przepraszam.
ja po prostu...
Co?
Wydajesz się inny.
Cóż, to haute couture, Wiesz, że?
Czy to jest teraz?
-[chichocze] -Wiesz co?
To nie ta sukienka. To znaczy, jest cudownie i w ogóle,
ale...
nie, to ty.
Ty...
Jesteś po prostu piękna.
Dziękuję, Archie.
To bardzo miło z twojej strony.
Nie, to znaczy, zawsze to robiłeś było piękne.
Wewnątrz i na zewnątrz.
Po prostu jest coś...
Nie wiem, jakby nowa iskra czy coś.
[chichocze]
A je ne sais quoi?
-To będzie ten facet. -[śmiech]
Jestem ci winien taniec, prawda?
Myślę, że tak.
Chciałbym ubiegać się o ten taniec
z najcudowniejszą dziewczyną w pokoju.
To twój szczęśliwy dzień.
[chichocze]: Oh.
W porządku.
[chichocze]
♪
Jest nadzieja dla nas wszystkich.
♪
[śmiech]
♪
[muzyka cichnie]